Cześć Ich pamięci!

Niespełna tydzień po rodzinnym świętowaniu, gdy jeszcze w naszych sercach gościła radość z Wielkanocnego poranka, spotyka nas wyjątkowy cios. Oto dowiadujemy się o niewypowiedzianej tragedii, śmierci ludzi, którzy w naszym imieniu chcieli na Golgocie Wchodu, w Katyniu, oddać hołd i pochylić głowy nad mogiłami ofiar stalinowskiego ludobójstwa.

W ogólnopolskiej pamięci kwiecień 2010 roku miał się zapisać jako czas, w którym przypomnimy sobie i światu o 70. rocznicy Zbrodni Katyńskiej, o zamordowanej bez sądu i wyroku polskiej inteligencji. Kościańskie uroczystości zorganizowane 9 kwietnia były wyrazem naszej pamięci o zamordowanych przed siedemdziesięciu laty. Uzmysłowiły ich licznym uczestnikom tajoną przez lata prawdę o tym, że niemal z każdej miejscowości w naszym powiecie ktoś na tej nieludzkiej ziemi złożył ofiarę swego życia. Gdy uzmysłowimy sobie ten fakt, o którym mówi nam ponad 120 twarzy, imion i nazwisk zamordowanych osób, stajemy wobec niego zupełnie bezradni.

Prezydent Najjaśniejszej Rzeczypospolitej Profesor Lech Kaczyński, udając się wraz z liczną oficjalną delegacją w sobotę 10 kwietnia na katyński cmentarz, chciał w naszym imieniu mówić o tej czarnej karcie polskiej historii. Chciał, wraz z rodzinami poległych, klęczeć i modlić się także za tych, co z Kościańskiej Ziemi.

„Katyń – miał powiedzieć w czasie uroczystości Prezydent – stał się bolesną raną polskiej historii, ale także na długie dziesięciolecia zatruł relacje między Polakami i Rosjanami. Sprawmy, by katyńska rana mogła się wreszcie w pełni zagoić i zabliźnić. Jesteśmy już na tej drodze. My, Polacy, doceniamy działania Rosjan z ostatnich lat. Tą drogą, która zbliża nasze narody, powinniśmy iść dalej, nie zatrzymując się na niej ani nie cofając”. Katastrofa samolotu, śmierć Lecha Kaczyńskiego Prezydenta Rzeczypospolitej, Jego Małżonki Marii, Prezydenta Ryszarda Kaczorowskiego, przedstawicieli najwyższych władz państwowych, wojskowych, duchowieństwa i wszystkich osób podróżujących z Prezydentem sprawiają, że Jego słowa brzmią donioślej, a niezamierzona, tragiczna ofiara życia ludzi, którzy na katyńskim cmentarzu chcieli dać wyraz pamięci o smutnym „wczoraj”, a równocześnie zrobić krok na drodze do lepszego, pełnego pojednania „jutra”, dotknęła nas przede wszystkim w wymiarze ludzkim, indywidualnym, ale także historycznym i ogólnonarodowym.

Towarzyszące nam od sobotniego poranka emocje, zaskoczenie, niedowierzanie, bezradność, ból i żałobny nastrój, zrodziły w nas naturalną potrzebę ogólnospołecznej refleksji. Możemy być dumni z tego, że my, mieszkańcy Ziemi Kościańskiej, od pierwszych chwil po katastrofie, nie ukrywamy swoich ludzkich i patriotycznych uczuć i poprzez wspólną modlitwę i bycie razem w miejscach upamiętniających ofiary katastrofy, umacniając tym samym poczucie narodowej wspólnoty, dajemy przykład jedności i społecznej współodpowiedzialności za Naszą Ojczyznę. Ojczyznę, która nie jest partyjna ale Narodowa. Ojczyznę, która ma również wymiar Ziemi Rodzinnej.

Składając wyrazy głębokiego współczucia rodzinom i bliskim tragicznie zmarłych Osób podziękujmy sobie za to wyjątkowe bycie razem.

Cześć Ich pamięci!